İdeolojik Netlik: “Ne değiliz?” sorusuyla başlamak; Milliyetçi partilerin en büyük zaafı ideolojik muğlaklıktır . İlk adım, sınırları çi...
İdeolojik Netlik: “Ne değiliz?”
sorusuyla başlamak; Milliyetçi
partilerin en büyük zaafı ideolojik muğlaklıktır. İlk adım, sınırları
çizmek, Etnik daralmaya sıkışmış milliyetçilik değil. Günü kurtaran beka
refleksi değil. Sadece muhalefet diliyle var olan milliyetçilik değil.
Net tanım: Milliyetçilik; tarih, vatandaşlık, devlet
kapasitesi. Bu tanım
parti programının değil, tüm kadroların ezberi olmalı.
Devlet Aklı İnşası: “Devletçi” olmak
yetmez, Milliyetçi
partiler devleti sever ama devlet kurmaz; bu paradoks kırılmalı. Yapılması
gereken: Parti bünyesinde Gölge Devlet Kurulları; Savunma, Dış
politika, Demografi, Eğitim–elit yetiştirme, Her kurulun; 10–20
yıllık senaryo dosyaları, Alternatif kriz planları… Amaç: Seçim
kazanmak değil, iktidara hazır olmaktır.
Demografi ve Vatandaşlık: En sert
ama en kaçınılmaz alan, 2070’e giden yolda milliyetçiliğin
kaderi nüfusla belirlenecek. Stratejik hat; Rastgele göç, Sadece
geri gönderme, Kontrollü nüfus ve vatandaşlık rejimi…
Somut başlıklar: Yeni vatandaşlık sözleşmesi, Dil–kültür–hukuk
temelli bütünleşme (entegrasyon), Bölgesel demografik denge politikaları,
Nitelikli nüfus teşviki… Burada tereddüt eden milliyetçilik,
geleceği kaybeder.
Jeopolitik Vizyon: “Tepki veren ülke
”den “oyun kuran devlete” Milliyetçi partiler genelde dış politikayı iç siyasetin uzantısı
olarak görür. Bu yanlış.
Yol haritası: eşzamanlı alan; Türk dünyası
(kurumsal bütünleşme (entegrasyon), Doğu Akdeniz–Orta Doğu (sert güç +
diplomasi), Avrasya–Batı dengesi (bağımsız manevra)
Kritik eşik: Dış politika söylemi değil, kurumsal
derinlik, Savunma sanayii, lojistik, enerji ve kültür diplomasisi birlikte
düşünülmeli.
Elit ve Kadro Meselesi: Sessiz ama
belirleyici cephe Milliyetçilik,
kadro üretmezse tabela ideolojisine dönüşür.
Gerekenler: Parti okulları (sembolik değil,
ciddi), Akademi–bürokrasi–ordu havuzu, Genç elit yetiştirme
programları, Uluslararası deneyim zorunluluğu, 2070’i slogan
atanlar değil, rapor yazanlar şekillendirir.
Ekonomi: Milliyetçilik retorikten
çıkmalı; Milliyetçi
partiler ekonomide genelde: Tepkisel, Korumacı, Dağınık
olur.
Stratejik çerçeve: Milli üretim
zinciri, Kritik
sektörler: savunma, enerji, tarım, yazılım, Devlet–özel
sektör–üniversite üçgeni, Bölgesel kalkınma ve sanayi havzaları… Milliyetçilik,
refah üretemiyorsa inandırıcılığını kaybeder.
Kültür ve Hafıza: Kimlik
kendiliğinden yaşamaz; Kimlik boşlukta kalırsa ya radikalleşir ya da erir. Yapılacaklar: Ortak
tarih anlatısı (çatışmacı değil, bütünleştirici),Dil ve kültür politikalarının
güncellenmesi, Medya ve dijital alanda millî hafıza inşası. Ama
romantizm değil; stratejik kültür.
Siyaset Tarzı: Sert ama ölçülü; Milliyetçi partilerin dili: Sürekli
öfke; yıpratıcı, Sürekli uzlaşma; silikleştirişi… Denge: İlkesel sertlik,
Kurumsal ciddiyet, Popülizmden mesafe, Devlet kurucu ideoloji, bağırarak değil sabırla
konuşur.
Milliyetçi partiler, nihayetinde, ya 2070’in devlet
aklını yazar, ya da 2070’te başkalarının yazdığı metinleri okur.
Nesim Yalvarıcı
YORUMLAR